Pochodzenie

Koty rosyjskie niebieskie są bardzo starą rasą. Pochodzą spod Archanielska nad Morzem Białym, tuż za kołem podbiegunowym. W latach 60-tych XIX wieku brytyjscy marynarze przywieźli pierwszych przedstawicieli na statkach handlowych do Anglii.

Do roku 1900 nazywano je najczęściej kotami archanielskimi niebieskimi. Występowały też jako maltańskie niebieskie, hiszpańskie niebieskie, niebieskie kartuzkie, brytyjskie, a nawet amerykańskie. Na pierwszych wystawach wszystkie krótkowłose koty niebieskie pokazywano w jednej klasie, niezależnie od typu. Rasa została sklasyfikowana w Anglii w 1912 r.

W czasie II wojny światowej rasa niemal wyginęła, a ocaliło ją tylko krzyżowanie z Syjamami. W rezultacie uzyskano wyraźnie orientalną sylwetkę. W końcu w roku 1965 zespół hodowców brytyjskich zainicjował nowy program hodowlany, mający na celu przywrócenie rasie oryginalnego pod względem budowy kota rosyjskiego. Odpowiednio zmieniono wzorzec rasy, a cechy typowo syjamskie uznano za wadę.

Usposobienie

Koty rosyjskie niebieskie są niezwykle oddane, przyjacielskie i czułe w stosunku do swoich opiekunów. Pozostają nieco nieśmiałe w kontaktach z obcymi. Nasz Atoś swoją czułość i przyjaźń okazuje na wiele sposobów. Jego wizytówką jest nazywany przez nas „konik”. Oznacza to, że kotek „staje dęba” i ociera się główką o nasze nogi, ręce, głowę... Stałym punktem programu jest trykanie nas nosem w celu nakłonienia nas do drapania kota. Uwielbia się przytulać, śpi zawsze na kołdrze na ludzkich nogach lub pod kołdrą.

Kot rosyjski niebieski z pewnością jest spokojniejszy od Orienta, ale nie oznacza to, że cały czas sobie grzecznie leży. Aton bardzo lubi zabawy, szczególnie ukochanym piórkowym ptaszkiem. Najlepszym zajęciem jest gryzienie gumek wystających z kocich zabawek ;) Często też goni wyimaginowany obiekt warcząc złowrogo ;)

„Ruski” są również bardzo pojętnymi i inteligentnymi kotami. Już dawno przekonaliśmy się, że dom nie ma przed Atonkiem tajemnic. On doskonale wie, gdzie jest ukryta jaka zabawka i jak ją wydostać. W mig nauczył się otwierać wszystkie szafki. Poza tym szybko uczy się od naszej orientki, gdzie jeszcze można wskoczyć. Jest niezwykle ciekawski. Atosiowa łapa wciśnięta już była w każdy domowy zakamarek :)

Cechy fizyczne

Ciało średniej wielkości, długie, szczupłe, eleganckie i pełne gracji. Nogi długie, o cienkich kościach, stopy małe i owalne z poduszeczkami koloru lawendy. Ogon długi, spiczasto zwężający się od dość szerokiej nasady.

Długa, smukła szyja. Głowa ma kształt krótkiego klina, a czaszka jest płaska. Średnio długi nos i czoło są proste. Lusterko nosa w kolorze niebieskim. Wyraźne poduszki wibrysów i mocna broda. Uszy duże, ostro zakończone i szerokie u nasady, osadzone pionowo w stosunku do głowy. Skóra na uszach cienka i słabo pokryta włosami, co sprawia wrażenie, że uszy są przezroczyste. Oczy barwy intensywnie zielonej, migdałowe w kształcie i szeroko rozstawione.

Okrywa włosowa krótka, podwójna, odstająca od ciała, bardzo miękka i wyjątkowo gęsta, pluszowa. Przypomina futro foki. Każdy włos przewodni niebieskoszarej sierści ma srebrzysty koniec, nadający kotu połysk. Srebrzysta sierść gęstsza na szyi i piersi.